عجیب ترین خودروهای فرمان وسط - سیلور 7

بیت ران: خودروهای فرمان وسط از نظر کاربردی انتخاب های معمولی نیستند. ورود و خروج سخت است و پارک کردنشان هم راحت نیست. اما از نظر کنترل پذیری و حس فرمان بری، تجربه ای دارند که کمتر خودرویی ارائه می دهد.

عجیب ترین خودروهای فرمان وسط

فراری 365 P Berlinetta Speciale (1966)

از اولین خودروهای جاده ای فرمان وسط است و فقط دو دستگاه از آن ساخته شد. می گویند انزو فراری شخصاً با نصب موتور V12 در وسط شاسی برای یک خودروی خیابانی مخالف بود و آن را بیش از حد خطرناک می دانست. اما سرجیو پینین فارینا، طراح معروف شرکت پروژه را ادامه داد و شاسی مسابقه ای 365 P2 را با بدنه آلومینیومی و سقف شیشه ای ضدحرارت ترکیب کرد.

یکی از دو دستگاه به جانی آنیلی، رییس وقت فیات، رسید. پای او پس از حادثه ای در سال 1952 دچار محدودیت حرکتی شده بود و صندلی مرکزی برایش مناسب تر بود. آنیلی جعبه دنده را هم به نسخه ای نیمه اتوماتیک تغییر داد تا رانندگی آسان تر گردد. این خودرو پیش نمایشی از فراری های موتور وسط آینده بود، سال ها پیش از آنکه این ساختار وارد فراوری انبوه گردد.

مک لارن F1 (1992 تا 1998)

گوردون مورای (طراح مک لارن) این خودرو را برای شکستن رکورد سرعت طراحی نکرد، بلکه می خواست مسائل ارگونومیک سوپراسپرت های زمان خود را حل نماید. او پس از رانندگی با تقریباً همه رقبا متوجه شد قوس گلگیرها، پدال ها را منحرف می نماید و راننده مجبور است کمی کج بنشیند. قرار دادن صندلی در مرکز کابین این مشکل را کاملاً حل کرد و حس کنترل یک خودروی فرمول یک را هم به همراه آورد.

نکته ای هواگیر روی سقف است که مستقیماً به موتور وصل می گردد و اثر رم ایر ایجاد می نماید. این پدیده در سرعت های بالا قدرت موتور را بالا می برد و در آزمایش های نهایی به ثبت حداکثر سرعتی نزدیک به 387 کیلومتر بر ساعت یاری کرد. تنها 106 دستگاه ساخته شد و این خودرو هنوز سریع ترین خودروی فراوری انبوه با پیشرانه نچرال (بدون شارژر) در دنیا است.

BAC مونو (از 2011 تا امروز)

این اسپرتستر انگلیسی انگار هیچ تمایلی به راحتی ندارد. بدون سقف کامل، در بعضی نسخه ها بدون شیشه جلو و با یک صندلی سطلی سفت. البته صندلی و فرمان را می توان مطابق بدن مالک قالب گیری کرد و مواد داخلی در برابر شرایط سخت مقاوم اند. پیشرانه چهارسیلندر تنفس طبیعی اش بیش از 300 اسب بخار قدرت دارد.

چون وزن خودرو زیر 600 کیلوگرم است، نسبت قدرت به وزن آن حتی بسیاری از هایپرکارهای گران قیمت را به چالش می کشد. در عمل یک ماشین فرمول یک است که مجوز تردد در خیابان گرفته. در مقابل، نقطه ضعفش هم که روشن است. فقط یک نفر را سوار می نماید.

مک لارن Speedtail (2020-2021)

این هایپر-جی تی با 106 دستگاه فراوری، ادای احترامی مستقیم به F1 بود، اما با رویکردی مدرن تر. صندلی های سرنشین بخشی از شاسی اش هستند و این یکپارچگی وزن را کاهش می دهد. شیشه الکتروکرومیک در بخش بالایی شیشه جلو با فشار یک دکمه تیره می گردد و احتیاج به آفتاب گیر را از بین می برد. آینه های جانبی هم حذف شده و دوربین هایی جایگزین آنها شده که در سرعت بالا جمع می شوند تا مقاومت هوا (درگ) کم گردد.

صندلی مرکزی با چرم اعلا پوشانده شده که نشستن رویشان را رویایی می نماید. قدرتش حدود 1035 اسب بخار و تمرکز شدید بر آیرودینامیک، آن را به یکی از سریع ترین خودروهای فراوری محدود دنیا تبدیل نموده است.

گوردون مورای T.50 (از 2020)

مورای پس از سال ها، نقایصی را که از F1 به یاد داشت رفع کرد. ستون مرکزی باریک تر، تهویه کارآمدتر، مخزن سوخت ایمن تر و ترمزهای بهتر. اما برجسته ترین ویژگی اش، فن 400 میلی متری عقب است که از افسانه برابهام BT46B، خودروی فن دار ممنوع شده فرمول یک، الهام گرفته. این فن همراه با اسپویلرهای فعال، نیروی رو به پایین (داون فورس) را تا 50 درصد افزایش می دهد یا در حالت های خاص درگ را کاهش می دهد.

پیشرانه 3.9 لیتری V12 کازورث، سبک ترین V12 جاده ای دنیا است، تا 12100 دور در دقیقه می چرخد و از حالت آرام تا دور قرمز تنها 0.3 ثانیه زمان می خواهد. وزن کل از یک تن کمتر است و جعبه دنده دستی شش سرعته تجربه رانندگی را کاملاً در سطح حرفه ای نگه می دارد.

زینگر 21C

این هایپرکار آمریکایی بیش از هر چیز تصویری از آینده اسپرت سازی است. بسیاری از قطعات آن با چاپ سه بعدی فلزی و بهینه سازی به یاری هوش مصنوعی طراحی شده اند. روشی که وزن را کاهش می دهد. شرکت مادر یعنی دیورجنت، از همین فناوری برای قطعات هوافضا و حتی تجهیزات نظامی استفاده می نماید و مونتاژ رباتیک بدون فرایند سنتی انجام می گردد.

راننده در مرکز می نشیند و سرنشین کمی عقب تر قرار می گیرد. پیشرانه هیبریدی اش بیش از 1200 اسب بخار قدرت فراوری می نماید. با این حال، فراوری بسیار محدود و ماهیت نمایشی فناوری اش باعث می گردد بیشتر یک ویترین مهندسی باشد تا یک خودروی روزمره.